1. OVERZICHT REACTIES TOESCHOUWERS


7/10/2018  - Bronks te Brussel

Gewoon om jullie te zeggen dat ik genoten heb van het toneel in 'de Bronks' - de opbouw - de creativiteit en de uitwerking van het thema.  Ik heb ervaren hoe er appel gedaan werd op de betrokkenheid van de 'kijkers': een inleven - meevoelen en zelf meezingen met "in het bos daar staat een huisje" ... zalig!

Het armoede web was subliem uitgebeeld - zowel het web als de mensen die er in vernestelden. Het persoonlijke verhaal van Jan bij de aanvang was snijdend - met veel belangstelling zal ik zijn boek lezen.

Ook het andere verhaal was indringend!

Dank aan jullie beide: voor wie schrijft en voor het verzorgen van de regie met een enorme creativiteit. Ook de bijdrage van je dochter An is me niet ongemerkt voorbijgegaan: de klas was een scherp en uitvergroot voorbeeld van wat kinderen in armoede doormaken en hoe het hun kwetst tot in hun ziel.

Voor de spelers moet een dergelijk toneel soms 'pijnlijke herinnering' en hopelijk een hulp, een aanzet tot 'heling' zijn ... zo meen ik begrepen te hebben uit je woordje Nicole?

Dank - reuze dank en ik ben opnieuw van de partij voor de voorstelling in de KVS.

Proficiat en alle goeds - geniet er ook samen van!

Trees Castelein

------------------------------------------------------------------------------------------

14/10/2018 - Zinnema -Anderlecht

Een beklijvend toneelstuk dat de impact van armoede op de onderwijskansen van kinderen blootlegt. Het blijft nog
lang in je kleren hangen en zet je echt aan het denken.

Het verhaal van deze mensen verdient een luisterend oor. Al wie in het onderwijs werkt of in de lerarenopleiding zit zou dit moeten gezien hebben. Mijn zoontje van 4 jaar ging mee, bleef de hele tijd geboeid luisteren en pikte er dingen van op.

Kortom: een echte aanrader voor jong en oud want hier praat je nog lang over na!

Liesje Liagre

------------------------------------------------------------------------------------------

21/10/2018 - Maasmechelen

Luc Herbots : deken Maasmechelen schreef ons :

Het zijn wij die jullie moeten bedanken!  Jullie tonen ons de kracht van verbondenheid, die mensen uit armoede doet opstaan, het lef geeft om het woord te nemen en een aanstekelijk getuigenis te brengen!

-----------------------------------------------------------------------------------------

Zondag mochten we in dekenaat Maasmechelen het bewegingstheater 'Jantje zag eens pruimen hangen' bewonderen, een voorstelling over onderwijs en armoede. Na een dag opbouwen en repeteren (wennen ook aan
nieuwe omstandigheden: andere zaal, kleiner podium,...) was het ultieme moment daar: de zaal liep stilaan vol... Het spektakel kon beginnen. Vanaf de eerste minuut voelde je dat er een klik was tussen de acteurs en het publiek en dat bleef zo tot aan het einde... Het werd een beklijvende voorstelling, die niemand onberoerd liet. Vanuit onderwijsoogpunt kan ik zeggen dat het 'raak' was: het verhaal van 1 op 7 (in Brussel 1 op 3; in Limburg 1 op 5),... grotendeels gebracht door mensen die het zelf hebben meegemaakt - of nog meemaken.
Kinderen, jongeren en volwassenen van verschillende nationaliteiten, een kleurrijke, bonte groep, waarin alle generaties vertegenwoordigd waren: allen samen op hetzelfde podium, acterend, dansend, zingend,... Een oproep aan het onderwijsveld om het verschil te maken, en dat in kleine dingen... Geen klaagzang, maar een verhaal van hoop en verbondenheid dat haar hoogtepunt kreeg in de oproep aan de kijkers om mee op het podium te komen en samen die boodschap van hoop en vreugde te brengen, al zingend en dansend. Wat je op voorhand niet zou verwachten, gebeurde nu wel: de oproep werd massaal beantwoord en het podium stroomde vol... Na een oorverdovend applaus werden de acteurs met persoonlijke felicitaties overladen; overal zag je groepjes
toeschouwers in gesprek met acteurs.

Ik zag al veel voorstellingen, maar nog nooit zag ik op zo'n korte tijd zo'n verbondenheid ontstaan tussen spelers en publiek. En dat kan alleen maar met de authenticiteit van elke acteur te maken hebben...

Dankjewel allemaal: jullie hebben ons wakker geschud en ons veel geleerd!

Proficiat voor deze topprestatie!

De afwezigen hadden ongelijk!

------------------------------------------------------------------------------------------

2/11/2018 - Cultureel Centrum Strombeek-Bever

Ik vond het spektakel vrijdag ongelooflijk mooi en wens jullie een dikke proficiat.

Het was knap om te zien hoe jullie samen genieten van het optreden .

Ik heb op het einde geapplaudisseerd tot ik in staande ovatie stond en ben dan beginnen wenen van ontroering !! Ik ben me zelf tegengekomen: op mijn twee jarige leeftijd heb ik een tweede kans in mijn leven gekregen om een nieuw te leven starten in Europa. Nogmaals jullie zijn fantastisch !

Graag zou ik de datum en plaats van jullie volgend optreden kennen want ik zou graag met vrienden jullie totaalspektakel opnieuw willen komen bewonderen.

Liefs Judith .

------------------------------------------------------------------------------------------

Vrijdag, 2 november 2018 - Lisa Moens (16 jaar)

Het toneel van vorige vrijdag van JANTJE ZAG EENS PRUIMEN HANGEN heeft mij doen inzien dat niet iedereen gelijk is.

Dat niet iedereen het goed heeft.

Bedankt !

------------------------------------------------------------------------------------------

Vrijdag, 2 november 2018 - Marcel Van Laethem.

Een schreeuw!

Ik kan geen ander titel bedenken om het bewegingstheater over kansarmoede en onderwijs te benoemen.

Ik las in de week van 3 november, het optreden dat ik bijwoonde, een tekst van 2000 jaar oud. Het was een vertaling uit het Grieks. Er was een stad die schreef: "Het gaat er niet eerlijk aan toe. Altijd zijn het dezelfde mensen die de klappen krijgen. Altijd zijn het de armen die geen kansen krijgen. Zo gebeurt het altijd. Iedereen laat elkaar alleen. Het interesseert niemand dat het slecht gaat.

Ik heb de indruk dat er in 2000 jaar niet veel veranderd is.

Hoopgevend is dat er toch altijd mensen opstaan die het zien en durven aanklagen.

Dat treft mij vooral bij de voorstelling van nu en die van vorige jaren. Enkele mensen waaronder Nicole en Amand, en zij niet alleen, staan op en geven stem aan mensen die in onze samenleving geen stem hebben. Los van de manier waarop het gebeurt, hoe de voorstelling verloopt, is in mijn ogen niet het belangrijkste.
Belangrijk is dat het gebeurt.

Ik werd koud bij de inleiding van Jan. Allicht het meest aangrijpende van heel de voorstelling.

'Jantje zag een pruimen hangen'. In mijn jeugd stonden en in de wei achter de boerderij heel wat pruimenbomen: witte, rode, kleine, dikke. En we konden eten naar hartenlust. Ik zag die kinderen met eettrommels, leeg! Ik hoorde de volwassenen met moeite enkele woorden uitspreken.

Hoe kan dit nog vandaag in een van de rijkste landen ter wereld?
Maar ja, het gaat goed met de economie, waar zouden we ons dan bezorgd over maken?!

Het is ontroerend te zien hoe die mensen op het toneel de moed opbrengen zich te uiten. Het is een ongelooflijke getuigenis van levenswil.

Het inbrengen van de kinderen vond ik fantastisch. Zij dragen echt de toekomst en ze spelen zoals ze zijn!

Een schreeuw!

Ik hoop dat vele mensen, vooral beleidsmensen deze schreeuw zouden horen en er zich zouden door laten
aanspreken.

------------------------------------------------------------------------------------------